WSPÓŁCZYNNIK BUFFONA

Okresy rozwojowe życia ludzkiego uczeni ujmują w określone granice wieku. Naturalnie, że są to sprawy umowne i różni badacze odmiennie zapatrują się i na podział na okresy, i określanie wieku. Oto jeden z dość rozpowszechnionych podziałów:

– 1. okres zarodkowy (w łonie matki)

– 2. noworodek, niemowlęctwo (do 1 roku życia)

– 3. wczesne dzieciństwo wraz z wiekiem przedszkolnym (od 2-6 lat)

– 4. późne dzieciństwo, wiek szkolny (od 8-14 lat)

– 5. wiek młodzieńczy (od 14-25 lat)

– 6. wiek dojrzały (od 25-50 lat)

– 7. wczesna starość (po 50 r. życia) ‚

– 8. starość właściwa (po 65-80 r. życia)

– 9. długowieczność (od 80 r. życia wzwyż)

– 10. makrobiotyzm, czyli wyjątkowa długowieczność (powyżej 100 lat).

Jednym z pierwszych, który zajmował się porównywaniem długości życia człowieka z długością życia zwierząt, był Arystoteles (384-322 p. n. e.). Uważał, że na ogół długość życia zależy od długości okresu wzrostu. Stąd wysnuł wniosek, że im większe zwierzę, tym dłużej żyje. Przez wiele wieków po Arystotelesie nikt się tą sprawą nie zajmował.

Dopiero podjął ten problem angielski filozof Francis Bacon (1561-1626), ale nie wniósł nic nowego. Z kolei biolog francuski Georges Louis Leclerc Buffon (1707-1788) doszedł do ciekawych wniosków, mimo że niektóre jego teorie są zupełnie sprzeczne z dzisiejszymi. Otóż Buffon pisze: „Trwałość życia nie jest zależna ani od warunków życia, ani od odżywiania i jego jakości…” Choć dziś sprawę tę stawia się wprost przeciwnie, niemniej nie można ująć sławy Buf fonowi, który starał się dowieść, że długość życia jest zależna od długości okresu wzrostu i rozwoju.

Leave a Reply