Prof. Władimir Alpatow

Wielu uczonych skłonnych jest twierdzić, że biologiczne możliwości człowieka pozwalałyby mu żyć o wiele dłużej, gdyby umiał żyć. Rosyjscy uczeni Mieczników i Bohomolec przyjmowali jako granicę wieku od 150-200 lat. Ale wśród dzisiejszych gerontologów są i tacy, którzy twierdzą, że gdyby umiejętnie żyć, to w wieku 80 lat można by się czuć tak jak w 30-40 roku życia, a dopiero przy 120-130 latach odczuwać te niedomagania, jakie dziś mają przeciętnie 60-70-letni ludzie. Od 200 lat wzwyż dopiero zacząć się starzeć, tak że schyłek życia przypadałby na 250-300 lat.

Jeden z najwybitniejszych obecnie uczonych radzieckich zajmujących się sprawą długowieczności i w ogóle gerontologią, prof. Władimir Alpatow jest zdania, że już dziś istnieją możliwości przedłużenia życia ludzkiego do 150-200 lat. Twierdzi on, że kapitalną rolę odegrają tu społeczne i ekonomiczne warunki życia, –

Alpatow dowodzi również, że wysiłki nauki radzieckiej idą w kierunku przedłużenia okresu młodości ciała ludzkiego, a nie odmładzania zestarzałego już ustroju człowieka. Wśród metod przesuwających czas starzenia się – na’pian pierwszy wysuwa Ałpatow terapię przedłużonym snem, racjonalne odżywianie i wreszcie przeszczepianie różnych narządów.

Wśród naukowców są i tacy, którzy wierzą, że nauka i wiedza w miarę rozwoju, obecnie tak szybkiego, dotrą do jądra tajemnicy i człowiek będzie mógł żyć tak długo jak zechce. Przy dzisiejszym stanie wiedzy jest to jednak wkraczanie w dziedzinę fantazji. Tymczasem zatrzymajmy się jeszcze przy faktach. Mówiliśmy o pojedynczych fenomenach starości, z kolei ciekawa statystyka o większych grupach starych ludzi.

Leave a Reply