POCHWAŁA STAROŚCI CZ. II

Ludzie są u szczytu sutych możliwości, kiedy zapał i doświadczenie są najbardziej zrównoważone. Większość ludzi, trzeba to ze smutkiem, lecz obiektywnie stwierdzić, schodzi ku starości negatywnej. Trzeba koniecznie temu przeciwdziałać. To leży nie tylko w interesie jednostki, ale i społeczeństw, w interesie nas wszystkich.

Toteż to, co o starości pozytywnej będziemy dalej pisać, niech nie wzbudza w Was niechęci i krytycznych uwag w rodzaju: „bywa inaczej”. Bywa ale może być przecież lepiej. W ogromnej mierze zależy to od nas samych.

Jak się przedstawia drabina szczytowych osiągnięć ludzkich – w najrozmaitszych dziedzinach – w zależności od wieku? Otóż ludzie osiągają rekordy fizyczne w sportach poniżej 20 lat albo około 20 roku życia. W niektórych sportach, np. w tenisie, w strzelaniu do celu, ich szczytowe możliwości utrzymują się przez długi okres kilku dziesiątków lat.

Krzywe statystyczne, wykazujące optymalne okresy życia w twórczości poetyckiej, osiągają swój szczyt między 20-30 rokiem życia w sztuce, muzyce i pisaniu prozą między 30-40 rokiem życia. W nauce, zwłaszcza ścisłej, między 40-50 rokiem życia. W kierownictwie społecznym, w dziedzinie obrony, nauczania, rządzenia – powyżej 50 roku życia. Większość mężów stanu, filozofów miało swe szczytowe osiągnięcia między 60 a 70 rokiem życia.

Leave a Reply