KARTOTEKA DŁUGOWIECZNYCH

Z obliczeń Instytutu Naukowo-Badawczego Biologii przy Uniwersytecie w Charkowie wynika, że w r. 1955 w Związku Radzieckim żyło około 40 000 kobiet i mężczyzn w wieku ponad 90 lat: w tym 4425 w wieku 100-110 lat, a 717 osób jeszcze starszych.

W samej tylko Republice Ukraińskiej zarejestrowano ponad 2700 osób powyżej 100 lat, a w sześciu obwodach Białorusi ponad 2000 ludzi, którzy przekroczyli 90 rok żyda. Uniwersytet w Charkowie prowadzi swego rodzaju jedyną w świecie kartotekę długowiecznych. Każdy z tych 40 000 obywateli ZSRR, ma tu swoją teczkę, w której notuje się wszystko, co może przysłużyć się nauce. Badania bowiem idą w kierunku wykrycia tajemnic długowieczności może są jakieś prawidłowości, specjalny tryb życia, wpływ dziedziczności czy inne sekrety, które po rozpoznaniu pomogą w przedłużaniu życia.

Dotąd w ZSRR uważano, że w Abchazji są najbardziej sprzyjające warunki dla osiągnięcia długowieczności. Żyje tu ponad stuletnich osób. Tymczasem kartoteka wykryta, że Tbilisi ma takich osób 237 z nich najstarszy, Aleksander Borysów miał w 1954 r. 144 lata. (Niestety nie wiem, czy jeszcze żyje). Moskwa ma ponad 600 starców, w tym najstarsza jest 122-letnia kobieta, Maria Michajlina. Stuletni starcy żyją również na dalekiej Północy, na Kamczatce, w Jakutii… Z tej statystyki wynika, że klimat nie jest najważniejszy.

Zdrowych, długowiecznych starców można spotkać w Związku Radzieckim w różnych – bardzo rozmaitych częściach tego ogromnie rozległego kraju. Np. Wasyl Tiszkin, członek kołchozu im. Andrejewa, rejonu aleksandrowskiego w Kraju Stawro- polskim, zmarł w 1951 r., mając 145 lat. W Północnej Osetii, w rejonie irafskim żyje Dżyła Cappojewa w wieku 176 lat (w r. 1954). Krząta się jeszcze wciąż koło gospodarstwa. Ma zresztą „adoratora” z tego samego rejonu, który jest tylko 0 30 lat od niej młodszy (146 lat w 1954 r.).

Leave a Reply