DOJRZAŁOŚĆ UCZUCIOWA

Jednym z zasadniczych pojęć współczesnej psychologii, pedagogiki i psychiatrii stało się obecnie pojęcie „dojrzałości uczuciowej”. Wielu autorów uważa, że przyszłość każdego narodu, poza względami ekonomicznymi i politycznymi, zależy w dużym stopniu od tego, jak wielu ludzi w danym społeczeństwie osiągnie wysoki stopień dojrzałości uczuciowej twierdzą nawet, że losy społeczeństwa inaczej się będą układać, jeśli na jego czele znajdą się ludzie dojrzali uczuciowo.

Może najprostszym wytłumaczeniem tego pojęcia będzie skonfrontowanie go z nastawieniem uczuciowym dziecka, czyli kogoś zupełnie niedojrzałego. Otóż dziecko całą odpowiedzialność i konsekwencje własnych czynów przerzuca na innych. Gdy się sparzy, uderzy,”atakuje przyczynę: piec, stół lub matkę. Człowiek dojrzały uczuciowo jest niejako wszechstronnie obiektywny. Działając, przewiduje możliwość niepowodzeń, pewne ryzyko swego postępowania i gotów jest ponieść konsekwencje. Przede wszystkim szuka przyczyn czy winy w sobie, np. we własnej osobowości, charakterze, usposobieniu itp. lub w błędnym rozeznaniu rzeczywistości. Ocenę własną porównuje z oceną z zewnątrz, szuka sprawdzianów etycznych, najwyższej oceny moralnej i zgodnie z tym kształtuje, konfrontuje i opiniuje swoje postępowanie. Mówiąc najprościej stara się być obiektywny, w pełni uczciwy i sprawiedliwy.

Toteż od współczesnej pedagogiki żąda się, by dążyła do – wychowania młodzieży na ludzi dojrzałych uczuciowo, a dorośli winni osiągać coraz to wyższe szczeble tejże dojrzałości.

Leave a Reply