CZTERY RODZAJE STAROŚCI

Według Zajączkowskiego, można wyróżnić cztery grupy ludzi starych. Do pierwszej należą ci, którzy ze względu na swój stan fizyczny, psychiczny i umysłowy nadają się tylko do postępowania opiekuńczego. Wielu z nich znajduje się w klinikach i w domach dla starców-chroników.

W drugiej grupie – najbardziej licznej – są ci, którzy zachowali zdrowie fizyczne i psychiczne, ale charakteryzuje ich obniżenie dynamizmu życiowego i zainteresowań. Jedni bywają pogodni, pracowici i pożyteczni (np. wiele kobiet, które zajmują się domem i dziećmi, szyciem, itp., wielu mężczyzn, którym praca w ogrodzie wszystko zastępuje itd.). Chociaż już się nie rozwijają dalej, stanęli jakby w miejscu, ale czują się potrzebni i są pożyteczni. Inni, bywa, że wypadają z życia. Nie umieją sobie znaleźć w nim miejsca, czują się niepotrzebni i nieszczęśliwi. I albo się załamują i z goryczą i rezygnacją czekają na śmierć, albo też stają się nieznośnym ciężarem dla otoczenia i dla społeczeństwa, są pełni pretensji do całego świata. Czasami stają się kapryśni, czasami złośliwi i nieznośni. Z latami wady ich narastają, a resztę energii życiowej wyładowują dokuczając innym. Z osobami z tej grupy spotykamy się bardzo często. A jednak gdyby ich skierować do pełnienia jakichś odpowiedzialnych funkcji społecznych, gdyby ich jako emerytów potrafiono w jakiejś formie zatrudnić w ich dawnych miejscach pracy, byliby i pożyteczni, i na swój sposób szczęśliwi. A widy starcze mogłyby się w nich w „ogóle nie pojawić. – ‚

Trzecia grupa starców jest nieliczna. Należą do niej tzw. „wielcy starcy”, którzy potrafią nadać swej starości przebieg najbardziej pozytywny. Odznaczają się oni wysokim poziomem dynamizmu społecznego, użyteczności życiowej i dojrzałości uczuciowej. Wyzwoleni od egoistycznych zainteresowań wieku młodego i dojrzałego, „odnamiętnieni”, przenoszą swoje uczucia w sferę pozaosobistą – społeczną, a nawet ogólnoludzką. Posiadają „mądrość starczą”, umieją korzystać ze zdobywanego wraz z latami doświadczenia i wszystkich możliwości, jakie w sobie kryje wiek stary. Stanowią jednostki nieraz najcenniejsze dla państwa i społeczeństwa. Są pełni entuzjazmu dla pracy, którą wykonują, widzą przed sobą dalekie cele, pragną służyć i służą innym, zapominając o sobie.

Leave a Reply